บทที่ 5 หมาแก่คืนตรา แล้วดาบของเราเล่า?

บทที่ 5 หมาแก่คืนตรา แล้วดาบของเราเล่า?

ทันทีที่สิ้นคำ ด้านนอกประตูตำหนักก็มีเสียงฝีเท้าสับสนกับเสียงอุทานที่พยายามกดไว้ดังขึ้น

ภายใต้คำว่า “เชิญ” ของเหล่าองครักษ์เสื้อแพรผู้ดุร้ายใต้บัญชาโจวฉุน ชายชราสิบกว่าคนในชุดนักปราชญ์และผ้าโพกศีรษะถูกกึ่งผลักกึ่งลากเข้ามาในตำหนักไท่เหอ

ผู้ที่เดินนำหน้าคือหวังซีเหวิน ปราชญ์ใหญ่ที่เกษียณจากราชการแล้ว เส้นผมและหนวดเคราขาวโพลน

เดิมทีเขาควรจะอยู่หน้าประตูเฉิงเทียน ใช้ศีรษะโขกพื้น แสดงละคร “ถวายฎีกาเลือด”

แต่ตอนนี้พวกเขาไม่มีสภาพของวีรชนผู้พร้อมสละชีวิตดังที่กู้ปิ่งเชียนกล่าวไว้เลย

แต่ละคนหน้าซีดเผือด เสื้อผ้ายับยุ่ง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและอับอายหลังแผนการถูกเปิดโปง

ทันทีที่เข้ามาในตำหนัก พวกเขาเห็นกู้ปิ่งเชียนในชุดไว้ทุกข์

เห็นโจวฉุนถือแฟ้มคดี ดวงตาเย็นคมดั่งมีด

และเมื่อสายตาแตะเข้ากับดวงตาเย็นชาไร้อารมณ์บนบัลลังก์มังกร ขาของทุกคนก็เริ่มสั่นโดยไม่อาจควบคุม