เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 36 เขาด้านหลังก็นับเป็นภูเขาด้วยหรือ?
ระหว่างที่ซ่งซือเหยาประลองฝีมืออย่างบ้าคลั่ง นางก็แบ่งเวลามาหนึ่งชั่วยาม เพื่อพาเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไปรายงานตัวที่ฝ่ายศิษย์ชั้นนอกของยอดเขากระบี่ด้วยตัวเอง
“ยอดเขาฝูฉวีเริ่มเรียนวันนี้ ท่านพี่มาไม่ได้ ข้าเลยจะพาเขาไปเอง”
สองวันนี้แม่ลูกตั้งหลักได้แล้ว จวงเหนียงอาศัยความสามารถของตัวเองจนได้เป็นผู้ดูแลระดับล่างในฝ่ายศิษย์ชั้นนอกของยอดเขากระบี่ วันนี้นางจูงลูกชายมา แล้วส่งมือเล็ก ๆ ของเขาให้ซ่งซือเหยา
“รบกวนสหายซ่งด้วย”
นางสวมชุดผู้ดูแลสีม่วงดอกชบาของสำนักเวิ่นเจี้ยน ดูกระฉับกระเฉงเป็นพิเศษ ยืนยิ้มให้ซ่งซือเหยาอยู่ตรงนั้น
สองวันนี้ได้ต่อสู้จนหนำใจ ซ่งซือเหยาเลยอารมณ์ดีมาก นางพยักหน้า “วางใจเถอะ”
เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์สวมชุดศิษย์สีเขียวชุดใหม่เอี่ยมของยอดเขากระบี่ หันกลับไปโบกมือให้มารดาอย่างว่าง่าย
ซ่งซือเหยาไม่เคยดูแลเด็กมาก่อน นางจับมือเล็กนุ่มของเขาไว้ ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ แต่คอยเหลือบมองเจ้าตัวน้อย พอเดินห่างจากจวงเหนียงมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็เริ่มกลัวว่าเขาจะร้องไห้
ในความทรงจำของนาง เด็ก ๆ ล้วนเป็นแบบนี้ ถูกพ่อแม่ตามใจ ร้องไห้เก่ง แล้วยังชอบงอแงไม่มีเหตุผล