เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 28 ลูกของราชาอสูร
คนที่ปกติแต่งตัวสวยเนี้ยบอยู่เสมอ ตอนนี้นั่งพิงเก้าอี้อย่างอ่อนแรง เหงื่อเย็นซึมเต็มตัว เส้นผมเปียกชื้นแนบติดใบหน้าซีดขาว เลือดก็ยังเช็ดออกไม่หมด
ถึงจะบอบช้ำขนาดนี้ แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ยังสวยอยู่ดี เพียงแต่ตอนนี้ดูอ่อนแอมาก จนเหล่าผู้บำเพ็ญที่เดินผ่านไปมาต่างพากันเบามือเบาเท้า กลัวว่าจะไปรบกวนนางเข้า
นอกจากความสงสารแล้ว ศิษย์ร่วมสำนักเวิ่นเจี้ยนส่วนใหญ่ที่รู้ว่านางมีพลังแค่ไหน ยังมองนางด้วยความนับถือเพิ่มขึ้นอีกนิด
คนที่อยู่ขั้นจู้จีรอดออกมาจากเงื้อมมือของราชาอสูรได้ แค่โชคดี ดวงแข็ง และมีของช่วยชีวิตเยอะก็ส่วนหนึ่งแล้ว แต่ท่าทีที่ตั้งสติรับมืออย่างใจเย็นนั่น พวกเขาเรียนรู้ไปทั้งชีวิตก็ยังไม่พอ
ศิษย์ฝ่ายนอกบางคนเชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจ ใช่แล้ว ศิษย์ฝ่ายนอกของพวกเขาเก่งกันขนาดนี้แหละ!
ซ่งทิงหว่านไม่เห็นปฏิกิริยาของคนอื่น นางแค่หลุบตามองน้องสาวที่ย่อตัวอยู่ตรงหน้าอย่างอ่อนโยน แล้วพูดเสียงเนือยๆ ว่า “เป็นอะไรไปล่ะ ข้าก็ยังสบายดีไม่ใช่เหรอ”
ซ่งทิงหว่านออกแรงยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก ซ่งซือเหยารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรจุกอยู่ในคอ ก่อนจะกุมมือที่ยื่นมาหานางไว้
เย็นเฉียบ ไร้เรี่ยวแรง
ซ่งซือเหยามองสภาพของนาง เม้มปากแน่น ขอบตาเริ่มแดงชื้น จู่ๆ ก็เข้าใจคำว่า “เป็นห่วง” ที่คนอื่นชอบพูดกัน