เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 14 เด็กหญิงหูหนู
พอเห็นเรือบัวเหาะอยู่กลางอากาศ ผู้ใหญ่บ้านกับชาวบ้านก็ดีใจจนแทบร้องไห้
เขานึกว่าท่านเซียนทั้งหลายหายไปนานขนาดนี้ คงไม่อยากช่วยพวกเขา แค่หาข้ออ้างจากไปเท่านั้น
ไม่นึกเลยว่าท่านเซียนจะกลับมาจริง ๆ
แถมยังบอกเขาว่าท่านเซียนคนอื่นเจอร่องรอยแล้ว ตอนนี้กำลังดักรออยู่
ผู้ใหญ่บ้านดีใจมาก รีบเรียกชาวบ้านให้ช่วยกันเตรียมอาหารเย็นอย่างดีมาต้อนรับ
ทั้งสองปฏิเสธ บอกเพียงว่าตนละเว้นอาหารได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องกิน
หมู่บ้านสุยอยู่ห่างไกลอยู่แล้ว คนธรรมดาที่เหลืออยู่ก็ต้องคอยกลุ้มใจเรื่องแหล่งน้ำ ใช้ชีวิตกันอย่างยากลำบาก พวกเขาจะยอมให้ชาวบ้านมาต้อนรับเลี้ยงดูในสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร
“แต่คงต้องรบกวนผู้ใหญ่บ้านช่วยหาที่พักให้พวกเราสักแห่ง ที่ไหนก็ได้”
เผยเซียงอันพูดอย่างสุภาพ ผู้ใหญ่บ้านรับปากไม่หยุด หลังปรึกษากับชาวบ้านก็ตกลงให้คนหนึ่งพักที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน ส่วนอีกคนไปพักที่บ้านชาวบ้านซึ่งสะอาดเรียบร้อยที่สุด โดยเจ้าของบ้านจะจัดห้องว่างให้พักหนึ่งห้อง