เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 439 กลับจวนโหว
พระหัตถ์ทั้งสองของท่านอ๋องจิ้งกำแน่นเป็นหมัด บนสีหน้ากลับไม่แสดงออก เพียงเอ่ยเยาะเย้ยว่า “พระอนุชากลับไม่รู้มาก่อน ว่าที่แท้เสด็จพี่จะเป็นคนปากหวานก้นเปรี้ยวเยี่ยงนี้ ในเมื่อเสด็จพี่กระทำการเช่นนี้ เช่นนั้นพระอนุชาก็ไม่มีอะไรกันต้องเกรงใจแล้ว!”
พูดจบ เขาก็ส่งสายตาเป็นสัญญาณไปยังเหล่าขุนนางที่ยังคงคุกเข่าอยู่
ทว่า เหล่าขุนนางภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ล้วนแต่ก้มศีรษะลง ไม่กล้าเอ่ยวาจา ย่อมไม่อาจรับสายตาอันเป็นสัญญาณของท่านอ๋องจิ้งได้
เรื่องนี้ทำให้ท่านอ๋องจิ้งอดมีเพลิงโทสะขึ้นมาบ้างมิได้ แต่ทำได้เพียงกดเพลิงโทสะลงไปชั่วคราวก่อน เอ่ยเจาะจงว่า “อัครมหาเสนาบดีอวี๋ อ๋องอิง แม่ทัพหลิ่ว พวกท่านมิสู้ก้าวมาข้างหน้าบอกกล่าวกับเสด็จพี่สักหน่อยว่ายามเสด็จพ่อยังมีพระชนม์ชีพอยู่ ได้ฝากฝังเรื่องอันใดไว้กับพวกท่านบ้าง!”