เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 214 ทหารองครักษ์
วาจาเหล่านี้ของนางทำให้ฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบข้างพลันกลับมาคึกคักขึ้นอีกครา
“ก็เป็นเหตุเป็นผลเช่นนั้นจริง ๆ บ้านผู้ใดบ้างเล่าจะไม่มีญาติสนิทมิตรสหายที่เป็นผู้มีอำนาจวาสนาพอให้พาดพิงถึงได้บ้าง? แต่ถึงจะกล่าวว่าเป็นญาติ ขุนนางผู้สูงศักดิ์เหล่านั้นหรือจะมารู้จักมักจี่ว่าพวกเราเป็นใครกัน?”
“ใครว่าไม่ใช่เล่า? ทำราวกับผู้อื่นไม่มีญาติที่เป็นผู้มีอำนาจวาสนาให้พออ้างถึงสักคนสองคนเช่นนั้นแหละ”
“หากให้ข้ากล่าวนะพี่ชาย เมื่อครู่ท่านมิสู้ไปคอยดักชนคนที่มีเงินทองมากกว่านี้เสียยังจะดีกว่า มองดูสหายรุ่นเยาว์ไม่กี่คนนี้ก็มิเหมือนพวกที่จะควักทองแท้เงินแท้ออกมาได้ ท่านทำเช่นนี้มิใช่เสียแรงเปล่าดอกหรือ?”
พอคำพูดนี้เอ่ยออกมา หลายคนต่างก็พากันปิดปากหัวเราะร่า
ดูท่าทางแล้วก็ยังมีฝูงชนที่รู้เหตุผลอยู่บ้าง ทว่าวาจาเย้าแหย่เหล่านั้นเมื่อได้เห็นสีหน้าของชายวัยกลางคนเข้า ก็พลันเงียบเสียงลงอย่างกระดากอาย
“อย่ามาพูดจาไร้สาระกับเหล่าจื่อให้มากความ เหล่าจื่อไม่สนหรอกว่าพวกเจ้าจะมีญาติร่ำรวยหรือไม่ ทำของของเหล่าจื่อพังเสียหาย ชดใช้เงินทองย่อมเป็นเรื่องที่ถูกต้องชอบธรรมตามหลักฟ้าดิน แม้จะเอะอะไปถึงเบื้องพระพักตร์ฝ่าบาท เหล่าจื่อก็ยังเป็นฝ่ายกุมความถูกต้องชอบธรรมไว้” เมื่อเห็นว่าเรื่องราวชักจะอยู่เหนือการควบคุมขึ้นทุกที ชายวัยกลางคนก็เริ่มร้อนรนกระวนกระวายขึ้นมา
เขาปั้นหน้าขรึมดำคล้ำ สายตากวาดมองไปยังหลายคนที่พูดจาอย่างออกรสออกชาติที่สุดเมื่อครู่นี้ทีละคน เจตนาข่มขู่คุกคามแจ่มชัดยิ่งนัก