เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 33 พี่น้องตระกูลเวิน
เหวินซืออิ่งได้ยินเสียงอันคุ้นเคย ก็หันศีรษะขวับไปตามสัญชาตญาณ ครั้นได้สติคิดจะเสียใจภายหลังก็มิทันการเสียแล้ว
“ซืออิ่ง ไม่ได้พบกันเสียนาน!”
“นั่นน่ะสิ!” เหวินซืออิ่งยิ้มเจื่อน ๆ พลางเอ่ยเรียกคำหนึ่ง “พี่รุ่ยเชียน”
เวินรุ่ยเชียนได้ยินคำเรียกขานอันคุ้นเคย รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งเบ่งบานเจิดจ้าขึ้น “พวกเราเข้าไปพร้อมกันเถิด!”
เยี่ยนซูเนี่ยนที่ยืนอยู่ข้างกายเหวินซืออิ่งถูกคนมองข้ามไปโดยสิ้นเชิง นางก้มหน้าเลิกคิ้ว มิใช่ว่านางหลงตัวเอง ทว่าด้วยรูปลักษณ์ของนางในยามนี้ มิน่าจะไร้ตัวตนถึงเพียงนี้กระมัง?
“ใช่แล้ว พี่ซืออิ่ง พวกเราเข้าไปพร้อมกันเถิด!” เวินรุ่ยหลิงที่ลงมาจากรถม้าคันเดียวกันตามหลังเวินรุ่ยเชียน เบียดเยี่ยนซูเนี่ยนไปด้านข้างอย่างแนบเนียน แล้วคว้าแขนของเหวินซืออิ่งเอาไว้ทันที