เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 243 เป็นกาฝาก
ฮูหยินหนิงตัวสั่นสะท้านพลันได้สติกลับมา นางกล่าวด้วยน้ำเสียงค้างคาใจ “จากนั้น…จากนั้นทางขวาคือธารน้ำแข็ง ทางซ้ายคือพงไพรเหมันต์”
“หิมะบนภูเขาฉีหนาแน่น ในพงไพรเหมันต์นั้นหลงทางได้ง่ายจริง ๆ หากเดินขึ้นไปตามทางธารน้ำแข็ง…”
“ทางขึ้นเขามีเพียงเส้นทางนี้เส้นทางเดียว พวกเจ้าเร่งออกเดินทางเถิด ไม่แน่ว่าอาจจะตามทัน”
เอ่ยจบไม่ลืมปรายตามองปฏิกิริยาของหนิงเซิ่งเสวี่ยที่อยู่ข้างกาย เห็นเจ้าเสวี่ยของนางแม้จะเม้มปากไม่เอ่ยสิ่งใด ทว่าระหว่างคิ้วดูคล้ายมีความพึงพอใจอยู่
เห็นดังนั้นฮูหยินหนิงจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้า ๆ
นางเองก็ไม่เข้าใจความหมายของเจ้าเสวี่ยบุตรชายนางนัก หรือว่าการถ่วงเวลาพวกเขาไว้จะสามารถบรรลุวัตถุประสงค์ได้?
ซ่านชิงอี๋ที่ยืนหนาวสั่นอยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นความลังเลใจเล็กน้อยระหว่างคิ้วของฮูหยินหนิง เขาจึงเปรยด้วยความสงสัย “จริงหรือ?”
ฮูหยินหนิงกวาดสายตามองปราดหนึ่ง เดิมทีนางก็ไม่ได้รู้สึกดีกับซ่านชิงอี๋เจ้าหนุ่มขี้โรคที่ดูเหมือนจะเอาแต่ถ่วงแข้งถ่วงขาผู้นี้อยู่แล้ว เมื่อเห็นเขาเคลือบแคลงใจเช่นนั้น นางจึงไร้ซึ่งความกระตือรือร้นเหมือนที่แสดงต่อเซี่ยฉีและลู่เฟิง ได้แต่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า
“เซียนจวินน้อย ท่านพูดอะไรเช่นนั้น? ตระกูลหนิงของเราอาศัยอยู่ใต้ภูเขาฉีแห่งนี้มาหลายชั่วอายุคน ประกอบกับเจ้าเสวี่ยบุตรชายของข้าก็ยังเป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกับพวกท่าน เหตุใดข้าต้องหลอกลวงด้วยเล่า?”