เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 242 รักหรือแค้น
เสียงของลู่เฟิงดึงสติของหนิงเซิ่งเสวี่ยให้กลับคืนมา เขามองไปยังกระเบื้องสีแดงที่เรียงรายอยู่ใต้ภูเขาหิมะนี้ หนิงเซิ่งเสวี่ยแค่นยิ้มบาง “ศิษย์พี่ลู่พูดถูก ที่นี่คือบ้านของข้า”
“ออกเดินทางฝึกประสบการณ์อยู่หลายปีไม่ได้กลับมาดูบ้านเลย คิดดูแล้วก็ช่างน่าคิดถึงเสียจริง”
ลู่เฟิงตบหน้าอกตัวเอง “เช่นนั้นหลังจากเจ้าบอกทางพวกเราแล้ว ก็กลับบ้านไปพักผ่อนเถิด! รอพวกเราตามหาคนงามคนนั้นพบแล้วจะมารับเจ้า!”
“หรือว่า……”
“หรือเจ้าก็อย่าเพิ่งกลับสำนักศึกษาชางหลานไปเลย ศิษย์พี่ฉู่พูดถูก สำนักศึกษาชางหลานยามนี้ไม่ปลอดภัยนัก รอให้เผ่ามนุษย์ผ่านพ้นภัยพิบัตินี้ไปได้ พวกเราค่อยกลับไปเรียนรู้มรดกที่นั่นกันดีหรือไม่?”
หนิงเซิ่งเสวี่ยส่ายหน้า “เมื่อเทียบกับบ้านเกิดของข้า สำนักศึกษาชางหลานปลอดภัยกว่ากันไม่รู้เท่าไร”
เพราะอย่างไรเสียภูเขาฉีก็เป็นสถานที่แห่งแรกที่ถูกสังหารล้างบางหลังจากสองโลกมนุษย์และอสูรปะทะกัน อีกทั้งสำนักต่าง ๆ มากมายที่ตั้งอยู่ ณ โจวแดนตะวันตก รวมถึงสำนักเหยี่ยนรื่อและสำนักชางอวิ๋น ต่างก็ไม่มีทีท่าจะยื่นมือเข้าช่วย ปล่อยให้อสูรอาละวาด ทำตัวเช่นเดียวกับที่เมืองอิ๋งในครานี้ คือวางเฉยไม่ยุ่งเกี่ยว
เมื่อคิดเรื่องที่ช้ำใจ หนิงเซิ่งเสวี่ยลอบปรายตาไปทางเซี่ยฉี ทว่าในวินาทีที่เซี่ยฉีรู้สึกผิดปกติและหันมองมา เขาก็รีบก้มหน้าลงด้วยความไม่มั่นคง
ลู่เฟิงยังคงพูดไม่หยุด “ถ้าเช่นนั้น…รอพบคนงามแล้ว ให้เขาลองสร้างค่ายกลให้ภูเขาฉีนี้ดูบ้าง ถึงเวลานั้นพวกเราจะได้ช่วยกันจัดวาง”