เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 เจ้าสำนักหลี่จับได้
เมื่อพูดถึงเรื่องการบำเพ็ญคู่ธาตุเหมันต์และวารี จากที่ซ่งหมิงเสวี่ยรู้จักนิสัยของเซี่ยฉีดี ไม่ต้องคิดก็รู้เลยว่าเซี่ยฉีจะต้องกระอักกระอ่วนเพราะเรื่องนี้อย่างแน่นอน
ทว่าทุกคนรอบข้างต่างกำลังครึกครื้น แม้อาหารในโรงอาหารเล็กของสำนักหมิงเต้าจะรสชาติไม่เลว แต่ก็เทียบไม่ได้กับเมนูเด็ดของภัตตาคารเลยจริง ๆ
ลู่เฟิงกับฉีอี้รวมหัวกันนับนิ้วมือวางแผนว่าจะสั่งเมนูเด็ดอะไรบ้าง ส่วนเสิ่นเจี้ยนเวยกับลู่กวานหลานกำลังสนทนากันเรื่องวิชาตัวเบาที่เรียนมาจากศาลาตำราสำนักหมิงเต้าเมื่อช่วงก่อน ทั้งสองเสียงเจื้อยแจ้ว ในช่วงเวลานี้นอกเหนือจากเขาที่ลงประลองน้อยกว่าแล้ว ทั้งลู่เฟิง ลู่กวานหลาน และเซี่ยฉีต่างเรียกได้ว่าขลุกอยู่บนแท่นประลองทุกวัน
แรงกดดันจากการแข่งขันประลองใหญ่สำนักทำให้พวกเขาร่างกายซูบผอมลงไปรอบหนึ่ง ซ่งหมิงเสวี่ยไม่ได้เห็นพวกเขามีช่วงเวลาที่ผ่อนคลายเช่นนี้มานานมากแล้ว เขาจึงจับมือเซี่ยฉีแล้วบีบเบา ๆ
ปลอบอารมณ์เซี่ยฉีให้สงบลง กินงานเลี้ยงฉลองในคืนนี้เสร็จ เมื่อกลับถึงโถงอู๋ซ่างหลิงเซียว ซ่งหมิงเสวี่ยจะอธิบายให้เซี่ยฉีฟังอย่างชัดเจน
เซี่ยฉีเข้าใจความหมายของซ่งหมิงเสวี่ย จึงอดส่งเสียงฮึ่ม ๆ ในลำคอไม่ได้ “ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ข้าจะกลับเรือนที่อยู่ไปพร้อมกับศิษย์พี่ท่าน”
ซ่งหมิงเสวี่ยพยักหน้า อย่างไรเสียโถงข้างที่เคยจัดเตรียมไว้ให้เซี่ยฉีเมื่อก่อนก็ยังว่างอยู่ เซี่ยฉีจะมาก็มาได้ นับว่าเป็นคนกันเองอยู่แล้ว
《ฉันทำไมถึงมีลางสังหรณ์ว่า… คืนนี้พวกเขาสองคนจะถูกจับได้คาหนังคาเขานะ?》