ตอนที่ 122 อู้งาน

ตอนที่ 122 อู้งาน

ยามมองพวกเขาทำงาน แทบจะทำเอาเจ้าของงานโทสะแล่นถึงศีรษะ เหมียวโส่วเถียนเงื้อค้อนทุบทีละนิดอยู่ครึ่งค่อนวัน ทั้งยังตั้งใจเหวี่ยงค้อนไปในความว่างเปล่า เสียงดังกระหึ่มไม่น้อย แต่แรงที่ตกกระทบลงบนกำแพงกลับเบาหวิวราวกับเกาอาการคัน

ส่วนเหมียวเกินเจิ้งนั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมกำแพง ค่อย ๆ เก็บก้อนดินดิบแตกแหลกอย่างเชื่องช้า เก็บได้สองก้อนก็หยุดพักหายใจ ทั้งยังกวาดสายตาไปรอบทิศตลอดเวลา ด้วยครั่นคร้ามว่าจะทำงานเกินไปแม้เพียงนิด

ยังดีที่เหมียวชุนเซิงเข้าใจแจ่มแจ้งในใจ สองคนนี้เดิมทีก็เป็นแรงงานฟรี ไม่ใช้งานก็เสียเปล่า การอู้งานเช่นนี้แม้ชวนให้ขัดเคืองใจ ทว่าเมื่อคิดว่าประหยัดค่าจ้างแรงงานคนไปได้ จึงกดข่มโทสะในอกลง ไม่ได้ถือสาหาความอันใดมากความ