บทที่ 152 เหวินจ้งผู้เดือดดาลจนแทบคลั่ง

บทที่ 152 เหวินจ้งผู้เดือดดาลจนแทบคลั่ง

อีกฝ่ายเป็นถึงเผ่ามังกรที่หมื่นกัปยากจะพานพบ หากต้องยอมรามือไปเช่นนี้ ก็นับว่าน่าเสียดายเกินไปแล้ว!

เดิมทีเหวินจ้งถูกอักษร "เซียว" นั้นข่มขวัญจนมิกล้าคิดการเกินตัว ทว่าภายใต้การยุยงส่งเสริมของศิษย์ทั้งสอง ในที่สุดเขาก็เปลี่ยนใจ

ศิษย์แห่งเผ่ามังกรผู้นี้ เขาไม่อยากตัดใจปล่อยผ่านไปเช่นนี้จริงๆ

ดังนั้นเขาจึงไล่กวดตามขึ้นไปอีกครา

ด้านหน้า เซียวเฉินขมวดคิ้ว หมุนกายกลับมามองผู้เฒ่าสามตาที่ไล่กวดตามมา พลางขมวดคิ้วเอ่ยว่า "อย่างไร? เจ้ายังกล้ามาอีกหรือ?"

"ฮึ่ม เจ้าหนุ่ม เจ้าบังอาจเอาตระกูลเซียวมาหลอกข้า ช่างเหลวไหลสิ้นดี หากมิใช่เห็นแก่แม่หนูน้อยแห่งเผ่ามังกรผู้นี้ วันนี้ผู้เฒ่าอย่างข้าคงต้องสั่งสอนเจ้าให้หลาบจำเสียแล้ว!"

เหวินจ้งมีสีหน้าเคร่งขรึมดุดันขณะจ้องมองเซียวเฉิน