บทที่ 151 ข้าขอเตือนว่าอย่าได้ไม่เจียมตน

บทที่ 151 ข้าขอเตือนว่าอย่าได้ไม่เจียมตน

ทว่าสิ่งที่สะดุดตาผู้คนมากที่สุด กลับเป็นหว่างคิ้วของเขาที่มีดวงตาแนวตั้งอยู่ดวงหนึ่ง ยามที่ดวงตานั้นเปิดและปิดลง แสงสีทองเรื่อเรืองสายแล้วสายเล่าจะแผ่ออกมาจากหว่างคิ้วของเขา ส่งคลื่นพลังอันพิลึกพิลั่นออกมา

สายตาของเขาทอดมองไปยังทำเนียบทองเต๋าสวรรค์ที่ลอยเด่นอยู่บนเวหาภายนอก ในใจกำลังครุ่นคิดว่าตระกูลเซียวแห่งนี้มีความสามารถอันใดกันแน่ ถึงสามารถให้กำเนิดยอดฝีมือระดับมหาจักรพรรดิได้อย่างต่อเนื่องไม่ขาดสายเช่นนี้?

แต่ตามหลักเหตุผลแล้ว ตระกูลเช่นนั้นย่อมต้องมีชื่อเสียงเกริกเกียรติก้องไปทั่วทั้งจักรวาลเป็นแน่ ทว่าไฉนยามนี้กลับไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่าตระกูลดังกล่าวตั้งอยู่ที่ใดกันแน่?

"เป็นตระกูลเร้นกายกระนั้นหรือ?"

เขาครุ่นคิดในใจ