บทที่ 115 ต้นหลิวเฒ่าในมิติพิศวง

บทที่ 115 ต้นหลิวเฒ่าในมิติพิศวง

"ชีวิตอมตะงั้นรึ? ฮ่าๆๆ กลายมาเป็นอาหารในท้องข้า ก็เท่ากับได้มีชีวิตอมตะไปพร้อมกับข้ามิใช่หรืออย่างไร? เปิดมุมมองให้กว้างหน่อย อย่าไปยึดติดกับวิธีการเป็นอมตะนักเลย!"

"จึ๊ๆๆ โดยเฉพาะเจ้าเด็กหนุ่มสาวสองคนนี้ ผิวพรรณช่างเนียนนุ่มละมุนลิ้นเสียจริง ประเดี๋ยวตาเฒ่าอย่างข้าจะต้องค่อยๆ ลิ้มลองรสชาติอย่างช้าๆ เสียแล้ว!"

ได้ยินคำพูดนี้ มหาจักรพรรดิกาลอวกาศก็ร้อนรนใจถึงขีดสุด จึงแผดเสียงตะโกน "ผู้อาวุโส ท่านเป็นถึงตัวตนสูงสุดผู้อยู่อันดับหนึ่งบนทำเนียบทองเต๋าสวรรค์ เป็นผู้ไร้เทียมทานที่อยู่เหนือเต๋าสวรรค์ เหตุใดต้องมารังแกพวกเราที่เป็นรุ่นเยาว์ด้วย การรังแกผู้น้อยเช่นนี้ท่านไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรืออย่างไร!"

"ทำเนียบทองเต๋าสวรรค์รึ? มันคือสิ่งใดกัน?"