ตอนที่ 47 ชวนให้รังแกเสียจริง

ตอนที่ 47 ชวนให้รังแกเสียจริง

นางสูดหายใจเข้าลึก สะกดกลั้นความตื่นตระหนกในใจลงไปอย่างสุดกำลัง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบสายตากับจ้าวหรงอวี่ตรง ๆ

“หากท่านอ๋องมาด้วยเรื่องนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องเอิกเกริกถึงเพียงนี้เพคะ” สุรเสียงของนางเย็นชา ทว่าแฝงรอยสั่นเครือที่ยากจะสังเกตเห็น

“สิ่งที่หม่อมหญิงกระทำ ล้วนไม่เกี่ยวข้องกับท่านอ๋อง หากท่านอ๋องใคร่ครวญดีแล้วว่าจะให้หม่อมหญิงทำสิ่งใด ก็มีรับสั่งมาเถิดเพคะ บัดนี้หม่อมหญิงเป็นทาสของท่านแล้ว ย่อมไม่มีสิ่งใดไม่ปฏิบัติตาม”

จ้าวหรงอวี่จ้องมองท่าทางแสร้งทำเป็นสงบนิ่งของนาง พลันรู้สึกน่าขันและน่าสนใจยิ่งนัก

เขาโน้มกายลงเล็กน้อย แล้วขยับเข้าไปใกล้นาง

นางยังคงปล่อยผมสยาย กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกมะลิจึงโชยเข้าสู่ปลายจมูกของเขาตรง ๆ เช่นนั้น

มิได้เหม็นแต่อย่างใด