กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 31 โทสะของหยวนซื่อ
ชิงซวงขานรับเสียงดังกังวาน “เจ้าค่ะ คุณหนู”
แล้วก้าวตรงออกไปนอกลานเรือนทันที
เปลือกตาของหยวนซื่อกระตุกอย่างแรง “พอได้แล้ว มิได้มีโจรเข้าเสียหน่อย! เป็นข้าสั่งให้แม่นมหลิ่วเรียกคนมาขนย้ายเอง”
เสิ่นจือเสวี่ยจ้องมองนาง แววตาคล้ายเปี่ยมล้นด้วยความโศกสลด “ท่านแม่หมายความเช่นไรหรือเจ้าคะ? หรือว่าข้าไม่อดตายอยู่ที่เรือนชนบท พอกลับมาถึงจิงตู ท่านแม่ก็คิดจะให้ข้าอดตายที่นี่หรือ?
“แต่ไหนท่านแม่เคยบอกว่า ท่านแม่คือญาติที่สนิทชิดเชื้อที่สุดของข้าอย่างไรเล่าเจ้าคะ?”
หยวนซื่อไม่รู้ว่าจะโต้แย้งอย่างไร
เนิ่นนานจึงกล่าวขึ้นว่า “เจตนาเดิมของข้าก็เพื่อหวังดีต่อเจ้า ช่างเถิด ในเมื่อเจ้าไม่รับน้ำใจ เช่นนั้นข้าจะสั่งให้คนขนของกลับไปคืนเจ้าเดี๋ยวนี้”