เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 742 เย่จิ่วเฉิน? ข้าอยู่นี่! (บทอวสาน)
เหลิ่งเยวี่ยนั่งอยู่บนเตียง กอดลูกน้อยไว้แนบอก แม้เพิ่งคลอดบุตรมา จึงดูอิดโรยและอ่อนระโหยโรยแรง ทั้งร่างแทบไม่มีเรี่ยวแรง
ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนที่หมายเอาชีวิตนางและลูก ต่อให้ต้องใช้แรงเฮือกสุดท้าย นางก็จะโต้กลับ
ข้างมือนางไม่มีอาวุธ มีเพียงท่อนไม้ที่ก่อนหน้านี้คาบไว้ในปาก
แต่ถึงจะมีเพียงท่อนไม้ หรือแม้แต่มือเปล่า นางก็ต้องปกป้องลูกให้ได้
คิดแล้ว ดวงตาของเหลิ่งเยวี่ยพลันฉายประกายเย็นเยียบ ราวกับสายตานั้นมีตัวตน กดดันหร่านหลีอย่างไม่ยอมผ่อนปรน มือที่กำท่อนไม้ไว้ก็ออกแรงแน่นขึ้น รอเพียงหร่านหลีเข้ามาใกล้ นางก็จะแทงไปยังจุดตายของอีกฝ่าย
พละกำลังและความเร็วของนางในยามนี้ด้อยกว่าปกติมาก นางจึงมีโอกาสเพียงครั้งเดียว
หร่านหลีชูมีดสั้นขึ้น แทงใส่เหลิ่งเยวี่ยอย่างเกรี้ยวกราด แม้สายตาเย็นยะเยือกของเหลิ่งเยวี่ยจะทำให้นางชะงักไปชั่วอึดใจ แต่ก็เพียงหนึ่งอึดใจเท่านั้น