เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 737 แม้แต่คำสุดท้ายก็ไม่ยอมฟังแล้วหรือ
กระบี่เปื้อนเลือดอยู่ในมือผู่ปา หยา แทงทะลุร่างองค์หญิงใหญ่เจียมู่ แต่นางกลับราวกับไม่รู้สึกอะไร ก้าวไปหาเขาทีละก้าว คมกระบี่ค่อย ๆ แทงลึกเข้าไปในร่างและทะลุผ่านร่างของนาง
ทุกครั้งที่คมกระบี่จมลึกลงไป ความเจ็บปวดจากการแทงทะลุเนื้อหนังและกระดูกก็เพิ่มขึ้นอีกส่วน ทว่าใบหน้าองค์หญิงใหญ่เจียมู่กลับมีรอยยิ้ม ราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย
ผู่ปา หยาชะงักงัน
องค์หญิงใหญ่เจียมู่ที่เขารู้จักไม่เคยเป็นเช่นนี้
ในระหว่างที่เขายังตะลึง องค์หญิงใหญ่เจียมู่ก็เดินมาถึงเบื้องหน้าเขาแล้ว คมกระบี่แทงทะลุร่างนางไปจนมิด โผล่ออกมาจากแผ่นหลัง เลือดไหลทะลักออกมาตามคมกระบี่และบาดแผลไม่หยุด
บนท้องพระโรงยังคงวุ่นวายสับสน แต่ท่ามกลางความโกลาหลกลับคล้ายมีระเบียบงดงามอย่างประหลาด