เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 736 แต่ข้าอยากให้เจ้ารู้
หงเหยาออกมาช้ากว่าเหลิ่งเยวี่ยกับอู๋จิง พอเขาออกจากท้องพระโรง ทั้งสองก็รีบมุ่งหน้าไปยังตำหนักข้างแล้ว
ด้วยได้รับคำสั่งจากองค์หญิงใหญ่เจียมู่ หงเหยาจึงรีบตั้งสติคิดจะตามไป แต่ในเวลานั้นกลับมีแขนข้างหนึ่งยื่นมาขวางหน้าเขา
สีหน้าหงเหยาพลันมืดครึ้ม พอหันไปมองก็เห็นเยว่เฉิงที่มีสีหน้าเคร่งขรึมไม่ต่างกัน ไม่รู้ว่าออกมาตั้งแต่เมื่อใด บัดนี้กำลังยืนขวางหน้าเขาอยู่
“หลีกไป!”
“พระชายาอ๋องไม่สบาย กำลังกลับไปพักที่ตำหนักข้าง เจ้าไปตามนางตอนนี้คงไม่เหมาะกระมัง”
“ข้าบอกให้หลีกไป!”
เพราะเรื่องคราวก่อน หงเหยากับเยว่เฉิงจึงบาดหมางกันมาโดยตลอด ยามนี้เมื่อเผชิญหน้ากับเยว่เฉิง เขาย่อมไม่มีทางมีสีหน้าดี ๆ ให้
ยิ่งไปกว่านั้น คำสั่งขององค์หญิงใหญ่เจียมู่ เขาไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ผู้ใดฟัง
เยว่เฉิงเห็นดังนั้นก็ไม่พูดมากอีก เพียงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ขวางหงเหยาไว้เพื่อแสดงจุดยืน