กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 730 ร่วมเป็นร่วมตาย
องค์หญิงใหญ่เจียมู่จ้องเหลิ่งเยวี่ยด้วยแววตาดุดันอยู่หลายอึดใจ คล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง และคล้ายกำลังวางแผนบางสิ่ง
ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบ เหลิ่งเยวี่ยก็ยังทำท่าทีเหมือนหมูตายไม่กลัวน้ำร้อน
ข้าไม่รู้สิ เจ้ากัดข้าได้หรือ?
ในที่สุด องค์หญิงใหญ่เจียมู่ก็ถอนหายใจยาว ก่อนเผยรอยยิ้มสง่างามและแฝงความวิจิตรออกมาเล็กน้อย แล้วพยักหน้าให้เหลิ่งเยวี่ย
“ดี องค์หญิงผู้นี้เข้าใจแล้ว”
กล่าวจบ องค์หญิงใหญ่เจียมู่ก็ลุกขึ้น เรียกหงเหยาแล้วเตรียมจากไป
เหลิ่งเยวี่ยไม่มีทีท่าว่าจะไปส่งเช่นกัน
ล้อเล่นหรือ ข้าเป็นสตรีมีครรภ์ จะเดินไปเดินมาส่งเดชได้อย่างไร?
ยอมรับรองเจ้า ก็ถือว่าไว้หน้าเจ้าแล้ว