เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 721 เจ้าเป็นปีศาจหรือไร
ภายในห้องเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มตก
ไป๋เฮ่อเชิดคอขึ้น รวบรวมท่าทีองอาจเต็มเปี่ยม นั่งบนเก้าอี้จ้องเหลิ่งเซียว รอให้เหลิ่งเซียวถามคำถามสามข้อที่ทำให้เขาถึงตาย ทว่าเหลิ่งเซียวกลับลากไป๋เฮ่อเข้าห้องแล้วปิดประตู หลังจากนั้นก็ไม่เอ่ยอะไรอีกสักคำ เพียงยืนอยู่ตรงหน้าไป๋เฮ่อ ใบหน้าเย็นชา เม้มริมฝีปาก จ้องมองไป๋เฮ่ออย่างเงียบงันไม่เอ่ยคำ
ไป๋เฮ่อ “……”
เมื่อเหลิ่งเซียวไม่เอ่ยปาก ไป๋เฮ่อก็มีทิฐิขึ้นมาเช่นกัน เขาไม่พูดเหมือนกัน ทั้งสองจึงได้แต่มองกันไปมองกันมา จ้องตากันตาค้าง
เวลาเคลื่อนผ่านไปทีละนาที
บรรยากาศค่อย ๆ กระอักกระอ่วนและตึงเครียดขึ้นทีละน้อย
ทั่วร่างเหลิ่งเซียวแผ่ท่าทีเฉียบคม โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น สายตาที่ทอดมาราวกับจับต้องได้ สามารถทะลุร่างไป๋เฮ่อ มองเขาได้อย่างทะลุปรุโปร่งตั้งแต่หัวจรดเท้า
ในใจไป๋เฮ่อว้าวุ่นมากขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าจึงยิ่งต้องแสร้งทำเป็นไม่มีอะไร