เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 707 ช่างซ่อนเร้นได้ลึกล้ำยิ่งนัก
ไป๋เฮ่อกำลังทำความสะอาดและพันแผลให้เหลิ่งเยว่ เย่จิ่วเฉินยืนอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่ต้นจนจบใบหน้าเย็นชา ราวกับกำลังจะแช่แข็งทุกคนและทุกสิ่งรอบกาย รวมถึงอากาศด้วย
ไป๋เฮ่อ หลัวเสี่ยวอวี้ อู๋จิง และเยว่เฉิง ต่างกลั้นหายใจ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เหลิ่งเยว่ปล่อยให้ไป๋เฮ่อพันแผลให้อย่างไร้สีหน้า ในใจกลับกำลังคิดถึงอีกเรื่องหนึ่ง
“ทางผู่ปา หยาน่าน่าจะมีความเคลื่อนไหวเร็ว ๆ นี้แล้ว”
ได้ยินเหลิ่งเยว่พูด ทุกคนจึงนึกขึ้นมาได้ทันที
เมื่อครู่พวกเขาจมอยู่กับเรื่องเหลียงเฉี่ยนคลอดลูกมาตลอด แรกเริ่มก็เป็นห่วงและร้อนใจ ต่อมากลายเป็นยินดี จนลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ในพระราชวังแคว้นเชียงอู๋
ก่อนเหลียงเฉี่ยนคลอด ผู่ปา หยาน่ายังจะเอาผิดเหลียงเฉี่ยนอยู่เลย