เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 706 ข้าก็จะตายไปพร้อมกับเจ้า
น้ำเสียงเย็นชาของเหลิ่งเยว่ ประกอบกับสีหน้าที่เคร่งขรึม ทำให้เหลียงเฉี่ยนชะงักงันไปชั่วขณะ
รอยยิ้มคล้ายเพิ่งตระหนักอะไรบางอย่างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง
“เจ้าไม่ได้พูดกับข้าเช่นนี้มานานแล้ว ข้าจำได้ว่าเมื่อก่อน นานแสนนานมาแล้ว ข้าเกลียดเจ้ามาก ข้าหยิ่งผยองเอาแต่ใจ แต่เจ้ากลับหยิ่งผยองเอาแต่ใจยิ่งกว่าข้า ข้าชอบเย่โม่หาน เจ้าก็ชอบเย่โม่หาน ข้าทำอะไร เจ้าก็ทำตามข้าทุกอย่าง ข้ารู้สึกอยู่เสมอว่าเจ้าจงใจเป็นปรปักษ์กับข้า”
เหลียงเฉี่ยนพูดไปตามลำพัง สายตาค่อย ๆ เลื่อนลอยอยู่ในห้วงภวังค์
แม้เหลิ่งเยว่จะไร้สีหน้า แต่มือที่จับมือเหลียงเฉี่ยนไว้กลับออกแรงแน่นยิ่งนัก
เหลียงเฉี่ยนพูดต่อว่า “แต่ต่อมา ตอนที่ฮองเฮาจัดงานเลี้ยงร้อยบุปผา ข้ากลับรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าเจ้าเปลี่ยนไป เจ้าเหมือนไม่สนใจข้าเลยสักนิด ข้าอยากทำอะไรก็ทำ ตอนนั้นข้าโมโหแทบแย่
เจ้าไม่ได้คอยเป็นปรปักษ์กับข้ามาตลอดหรือ แล้วเหตุใดจู่ ๆ ถึงไม่ทำแล้วเล่า?”
เหลิ่งเยว่พูดไม่ออกอยู่บ้าง