เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 698 ไม่ใช่ก็อย่าพูดมั่ว
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือจู่ ๆ บรรยากาศก็เงียบลง
บนใบหน้างดงามไร้ที่ติของเย่จิ่วเฉินมีรอยยิ้มบาง ๆ น้ำเสียงก็ผ่อนคลายสบายอารมณ์ ทว่าคำพูดของเขากลับทำให้คนส่วนใหญ่ในห้องสูดลมหายใจเฮือกและยืนตะลึงอยู่กับที่
แม้เรื่องราวจะเป็นเช่นนี้ ทุกคนต่างก็รู้แก่ใจ แต่เย่จิ่วเฉินพูดออกมาตรง ๆ เช่นนั้น ก็ยังทำให้ผู้คนยากจะยอมรับอยู่บ้าง
ก่อกบฏ!
เรื่องใหญ่ที่ท้าทายฟ้าดินเช่นนี้ คนทำมีอยู่มากมายตลอดกาลนานมา แต่จะมีสักกี่คนกล้าพูดออกมาตรง ๆ อย่างเปิดเผย แม้แต่คนที่พูดออกมาได้ ก็ยังต้องพยายามหาเหตุผลอันชอบธรรมมารองรับ
แล้วเย่จิ่วเฉินเล่า?
ชั่วขณะหนึ่งทุกคนไม่รู้ว่าจะรับบทสนทนาอย่างไร
เย่จิ่วเฉินกลับไม่ใส่ใจ เหลิ่งเยว่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง นางเท้าคางอย่างสงบนิ่งราวกับกำลังฟังสามีเล่าเรื่องตลก
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดองค์หญิงใหญ่เจียมู่ก็เอ่ยปาก