เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 692 ข้ามาเอาชีวิตเขา
หลานจื๋อรับรู้ถึงอันตรายโดยสัญชาตญาณ ดวงตาทั้งคู่จับจ้องคนสองคนที่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอย่างแน่วแน่ ครั้นทั้งสองเดินออกมาจากความมืด เขาจึงมองเห็นหน้าตาของพวกเขาชัดเจน
คนหนึ่งหน้าตาธรรมดา แต่ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายสังหารเย็นเยียบอันน่าเกรงขาม ดวงตาคู่นั้นดุจหมาป่าในราตรี เปล่งประกายกระหายเลือดและอันตราย
อีกคนหนึ่ง…รูปโฉมงดงามประหนึ่งเทพเซียน!
นี่เป็นคำเดียวที่หลานจื๋อนึกออก
แม้เป็นบุรุษ แต่กลับมีใบหน้างดงามเย้ายวนยิ่งกว่าสตรี ใบหน้าคมคาย คิ้วกระบี่ตาดารา สันจมูกโด่ง ริมฝีปากบาง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเลือนรางคล้ายมีคล้ายไม่มี ดวงตาดำหรี่ลงครึ่งหนึ่ง แฝงทั้งมนตร์สะกดใจอันชวนลุ่มหลง และอันตรายที่ทำให้จิตใจสั่นสะท้าน
คนผู้นี้…
หลานจื๋อกำลังสงสัยอยู่ ก็ได้ยินอาจิ่วที่อยู่ข้างกายก้มคำนับเย่จิ่วเฉิน “นายท่าน”
เย่จิ่วเฉินหรือ?
หลานจื๋อตื่นตะลึงในใจ ที่แท้เป็นเย่จิ่วเฉินจริง ๆ!