เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 685 คราใดกันที่ข้าเสียท่า?
หลานจื๋อสงบจิตใจลงเล็กน้อย เมินภาพอาเก้ากับลุงฝูและเหิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้วยกันราวกับครอบครัวหนึ่ง ก่อนกล่าวกับลุงฝูด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังว่า “ตอนนี้เหลิ่งเยวี่ยอยู่ข้างนอก ท่านข่านคงรับปากแล้วว่าจะปล่อยพวกเจ้าไป ท่านรีบพาเด็กออกไปเดี๋ยวนี้ ห้ามชักช้าเด็ดขาด”
คำพูดของหลานจื๋อทำให้ดวงตาของอาเก้ากับลุงฝูเป็นประกาย แม้แต่เหิงเอ๋อร์ก็อดเอ่ยไม่ได้ว่า “พี่สาวคนงามมาช่วยพวกเราแล้ว”
พี่สาวคนงาม?
หลานจื๋อรู้ว่าครั้งนี้เหลิ่งเยวี่ยไม่ได้เผยโฉมหน้าที่แท้จริง เมื่ออาเก้าเรียกเหลิ่งเยวี่ยว่าพี่สาวคนงาม ก็คงเป็นสตรีที่มีรูปโฉมไม่ธรรมดา
แต่พอคิดดูแล้วก็เป็นเรื่องปกติ
บุรุษผู้ยิ่งใหญ่เยี่ยงเย่จิ่วเฉิน จะมีสตรีข้างกายเป็นหญิงสามัญได้อย่างไร?
นอกจากต้องงามล่มแคว้นแล้ว ทั้งความคิดและสติปัญญาก็ต้องเหนือกว่าสตรีทั่วไปด้วย
ส่วนความคิดและสติปัญญาของเหลิ่งเยวี่ยเมื่อครู่นี้ เขาได้ประจักษ์มาแล้ว