เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 683 เหตุใดข้าจึงไม่รักชีวิตเล่า?
อาจิ่วมองท่านฝูกับเหิงเอ๋อร์อย่างแน่วแน่ จากนั้นก็พยักหน้าแรง ๆ
ใช่แล้ว ไม่ว่าจะกำลังจะเกิดอะไรขึ้น หรืออนาคตจะเกิดเรื่องใด ขอเพียงครอบครัวของพวกเขาได้อยู่ด้วยกันก็เพียงพอแล้ว
ทั้งสามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วสบตากัน ต่างเผยรอยยิ้มที่เข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก
อีกด้านหนึ่ง เหลิ่งเยวี่ยนั่งอยู่ในเหลาอาหาร ทำหน้าขรึมดุจผู้ยิ่งใหญ่ มองคนเดินถนนที่เร่งรีบบ้าง เดินเอ้อระเหยบ้างด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ไม่ขยับเขยื้อน
หากไม่ใช่เพราะดวงตากะพริบเป็นครั้งคราว คงทำให้คนคิดว่านี่คือรูปสลักอันสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่มนุษย์
ลูกน้องของผูปายาต่างกลั้นหายใจ จ้องเหลิ่งเยวี่ยกับอู๋จิงอย่างตึงเครียด แม้ทั้งคู่เป็นสตรี แต่หนึ่งในนั้นคือคนที่ข่านต้องการตัว อีกทั้งบรรยากาศรอบกายนางก็แตกต่างจากสตรีทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด
อย่าว่าแต่สตรีเลย ต่อให้เป็นบุรุษก็มีไม่กี่คนที่มีบุคลิกเช่นนี้