เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 677 เจ้าก็ไปสิ
อาจิ่วจับตามองแผ่นหลังของผูปาเย่าอย่างตึงเครียด หลานจื๋อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ขมวดคิ้วตาม
คนที่กังวลที่สุดย่อมเป็นป๋อฝู
ทันทีที่ได้ยินว่าผูปาเย่าต้องการพบลูกชายของตน ป๋อฝูก็เริ่มสั่นสะท้านจนควบคุมไม่อยู่ เขาพยายามเบิกดวงตาที่บวมจนแทบแยกไม่ออกให้กว้าง จ้องผูปาเย่าเขม็ง
ทว่าผูปาเย่ากลับมีสีหน้าสงบนิ่ง แม้แต่มุมปากก็ยังมีรอยยิ้มเย็นเยียบ
หลานจื๋อชะงักไปเล็กน้อย ก่อนขยับปากพูดกับอาจิ่วโดยไร้เสียงว่า “ยังไม่รีบไปอีก?”
อาจิ่วได้สติกลับมาในทันที ความหวาดกลัวและความตื่นตระหนกทำให้นางยิ่งทำอะไรไม่ถูก
การปรากฏตัวของเฮิงเอ๋อร์ทำให้จิตใจนางปั่นป่วนไปหมด แต่นางก็รู้ว่าเรื่องเร่งด่วนที่สุดคือปกป้องเฮิงเอ๋อร์ไว้ก่อน
ไม่ว่านางกับป๋อฝูจะต้องเผชิญชะตากรรมเช่นไร ก็ห้ามปล่อยให้เฮิงเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย
เขายังเป็นเด็ก อายุเพียงเจ็ดขวบเท่านั้น