เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 675 อย่าช่วยข้า
หูเจียเหอเล่าไปพลางสังเกตปฏิกิริยาของเหลิ่งเยว่ไปด้วย เมื่อเห็นนางไม่แสดงสีหน้าพิเศษใด ๆ ตลอดมา ในใจก็อดครุ่นคิดไม่ได้
เขาเคยพบคนที่ไม่เผยอารมณ์ยินดีหรือโกรธเกรี้ยว และคนที่เผชิญเรื่องราวด้วยความสงบนิ่งไร้ระลอก ไม่เปลี่ยนสีหน้าไม่หวั่นไหวมาก่อน แต่คนเช่นเหลิ่งเยว่ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้น จะใหญ่หรือเล็ก น่าตกใจหรืออันตราย นางก็ไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ รับมือทุกอย่างอย่างสงบนิ่ง และไม่เคยมีสีหน้าพิเศษให้เห็น ทำให้ผู้อื่นไม่อาจรู้เลยว่านางกำลังโกรธหรือดีใจ ใส่ใจหรือไม่ใส่ใจ จนไม่มีทางหยั่งถึงความคิดในใจของนาง คนเช่นนี้มีเพียงคนเดียวจริง ๆ
หูเจียเหอเคยคิดว่าเหลิ่งเยว่อาจเป็นคนเย็นชาไร้เยื่อใยโดยกำเนิด แต่หลังจากคลุกคลีกันอยู่ระยะหนึ่ง เขาก็พบว่าไม่ใช่
อีกทั้งความเฉลียวฉลาดและปรีชาญาณของสตรีผู้นี้ รวมถึงความเด็ดขาดยามลงมือ เขาก็เคยประจักษ์มาแล้ว
ภายหลังหูเจียเหอจึงเข้าใจ