เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 673 คำฝากฝังของเย่จิ่วเฉิน
“พี่ฟู่ ข้ายอมให้ท่านแล้ว”
แสงอาทิตย์ยามเที่ยงสาดตรงลงบนร่างเย่จิ่วเฉิน สะท้อนประกายสีหมึกเรื่อเรืองบนอาภรณ์ยาวสีดำสนิทของเขา
แม้ฟู่เหยาจะถูกบีบลำคอไว้ แต่พอได้ยินเสียงนี้ ดวงตาก็พลันเป็นประกาย ใบหน้าเผยความยินดีออกมา เขารีบหันไปมองคนที่อยู่เบื้องหลัง
“พี่เย่ ในที่สุดข้าก็รอท่านจนได้”
ฟู่เหยามองเย่จิ่วเฉิน เอ่ยด้วยความยินดีที่พยายามข่มไว้ เย่จิ่วเฉินลดมือลง พลางยิ้มบางให้ฟู่เหยา
นับแต่ฟู่เหยาพาขบวนคุ้มกันเข้าแคว้นเชียงอู๋ เขาก็ไม่เคยออกไปไหน พำนักอยู่ในโรงรับรองสถานีหลวงแห่งนี้มาตลอด นอกจากตอนแรกที่ไปคารวะผูปาเย่แล้ว เขาก็อยู่แต่ในโรงรับรองแห่งนี้
ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาไม่ได้ติดต่อกับเย่จิ่วเฉินเลย แต่ฟู่เหยากลับไม่ร้อนใจแม้แต่น้อย
เขารู้ดีว่าเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เย่จิ่วเฉินย่อมมาหาเขาแน่นอน
และในที่สุด เขาก็รอจนได้พบอีกฝ่าย