เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 651 โชคดีที่ไม่ใช่คนเจ้าชู้
เย่จิ่วเฉินนั่งเงียบ ๆ อยู่บนเก้าอี้ ยกขาข้างหนึ่งขึ้นอย่างสบายใจ ใช้ข้อศอกขวาค้ำเข่า เอนกายไปด้านหลัง มืออีกข้างถือกาสุรา ยกขึ้นจิบเป็นครั้งคราว
ใบหน้าคมคายงดงามดุจปีศาจ มีรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์และไม่ยี่หระประดับอยู่เสมอ
แต่ดวงตาคู่นั้นกลับลึกล้ำและเฉียบคมดุจอินทรีราตรี จับจ้องประตูศาลารับรองห้องหนึ่ง
ก่อนหน้านี้เขาจงใจสั่งให้เยว่เฉิงก่อเรื่องที่นี่ ทุกคนหยุดมือกันหมดแล้ว แม้แต่แขกในศาลารับรองก็พากันออกมา มีเพียงห้องหนึ่งที่ประตูปิดสนิทตั้งแต่ต้นจนจบ
เย่จิ่วเฉินรู้ว่าคนที่ตนตามหาอยู่ในนั้น
อีกทั้งเขาไม่เชื่อว่าคนในห้องจะอดทนสงบนิ่งเช่นนี้ไปได้ตลอด
ต่อให้พวกเขาอดทนได้ ก็ต้องมีคนสักคนที่อดทนไม่ไหว
“เกิดอะไรขึ้น? หยุดมือ! ทุกคนหยุดเดี๋ยวนี้!”
ทันใดนั้น เสียงเปี่ยมโทสะและอำนาจก็ดังขึ้นในสำนักเงินใต้ดิน สำนักเงินใต้ดินที่กำลังโกลาหลก็พลันเงียบสงบลงในทันที