เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 650 แค่นี้เองหรือ?
เหลิ่งเยวี่ยมองครอบครัวท่านลุงฝูทั้งสามคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้างุนงง
นี่เพราะเหตุใดกัน?
นางก็แค่พูดไปประโยคเดียว เหตุใดทั้งสามคนถึงมาคุกเข่าอยู่ตรงหน้านางกันหมด?
จะงุนงงก็งุนงงไป แต่ในฐานะยอดคน นางจะให้คนอื่นเห็นไม่ได้เด็ดขาด
หลังนิ่งไปครู่หนึ่ง เหลิ่งเยวี่ยก็เกร็งใบหน้าหน้าตายราวภูผาน้ำแข็งหมื่นปี แล้วเอ่ยกับครอบครัวท่านลุงฝูด้วยเสียงเย็นชาว่า “พวกเจ้าทำอะไรกัน?”
“ฮูหยิน!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเหลิ่งเยวี่ย ท่านลุงฝูก็รีบเอ่ยขึ้นทันที สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง ราวกับกำลังจะมุ่งหน้าไปยังลานประหาร
“ชีวิตของบ่าวเป็นสิ่งที่นายท่านมอบให้ หากไม่มีนายท่าน ก็ไม่มีบ่าวในวันนี้ บ่าวรู้ดีว่าชีวิตที่เหลือควรทุ่มเททำงานให้นายท่านกับฮูหยินอย่างสุดกำลังและสุดหัวใจ
บ่าวไม่ปิดบังฮูหยิน ตลอดสิบปีมานี้บ่าวใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา ลืมไปไม่รู้กี่ครั้งว่าตนยังเป็นองครักษ์เงา