เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 637 แล้วเช่นนั้น…เป็นลูกของข้ากับผู้อื่นหรือ?
น้ำเสียงตื่นเต้นระคนประหม่าอย่างยิ่งของเย่จิ่วเฉิน ทำให้เหลิ่งเยวี่ยงุนงงไปเล็กน้อย
ต่อให้เคยผ่านคลื่นลมมามากมายเพียงใด ทว่ายอดคนอย่างเหลิ่งเยวี่ยก็เพิ่งประสบเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรก ยิ่งเย่จิ่วเฉินถามเช่นนั้น นางก็ตอบไปโดยไม่ทันคิดว่า “ถ้าไม่ใช่เช่นนั้น ก็เป็นลูกของข้ากับผู้อื่นหรือ?”
เย่จิ่วเฉิน “……”
ความรู้สึกที่เดิมตื่นเต้นไม่หยุดพลันมลายหายไป เพราะคำพูดไม่เข้าท่าของเหลิ่งเยวี่ย
เย่จิ่วเฉินมองเหลิ่งเยวี่ยอย่างทั้งขำทั้งจนใจ จากนั้นแววตาก็พลันเข้มขึ้น เอนกายโน้มเข้าหานางเล็กน้อย
“เจ้ายังคิดจะมีลูกกับผู้อื่นอีกหรือ หืม?”
เหลิ่งเยวี่ยรู้สึกว่าตนถูกปรักปรำ “ท่านเป็นคนถามข้ามิใช่หรือ?”
“ข้าหมายถึง……” เย่จิ่วเฉินอยากอธิบาย ทว่าพอคิดไปคิดมาก็รู้สึกจนใจ จึงได้แต่ส่ายหน้าแล้วหัวเราะเสียงต่ำ ก่อนสายตาจะเผลอเลื่อนไปหยุดที่หน้าท้องของเหลิ่งเยวี่ยอีกครั้ง