กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 604 ฮั่นซิ่นบัญชาทัพ
เหลิ่งเยว่ยืนอยู่กลางท้องพระโรง มองเจียงทิงไป๋ทำท่าราวกับคนถือตัวได้คืบจะเอาศอก ก็อดนินทาในใจไม่ได้
ขี้เกียจได้ถึงเพียงไหนกัน?
ขี้เกียจเสียจริง!
วิธีแก้โจทย์ที่เจียงทิงไป๋เพิ่งพูดออกมา ไม่ต่างจากตอนอยู่เรือนลั่วอวี้แม้แต่คำเดียวกับที่นางเคยบอกเขาไว้
ความจำของเขาดีอยู่หรอก แต่บัดซบเอ๊ย ไม่ได้แก้แม้แต่คำเดียว
ยามนี้เจียงทิงไป๋มองเหลิ่งเยว่ แม้นางจะไร้สีหน้า ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความจนใจ มุมปากของเขาจึงอดยกโค้งขึ้นเล็กน้อยไม่ได้
“มหานักรบพอใจกับคำตอบของเราหรือไม่?”
ถามมาได้!
รู้อยู่แก่ใจแล้วยังจะถามอีก