เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 587 นางเซียนแม่พระจอมปลอม
เหลียงเฉี่ยนขมวดคิ้ว
หลังครุ่นคิดเล็กน้อย เหลียงเฉี่ยนก็เดินออกจากห้องทันที
โรงเตี๊ยมแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่มากนัก เพียงยืนอยู่บนระเบียงก็สามารถมองเห็นทั่วทั้งโรงเตี๊ยม
เหลียงเฉี่ยนกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว เมื่อไม่เห็นเงาของเหลิ่งเซียว นางก็เดินลงบันไดและออกจากโรงเตี๊ยม
ยามนี้ฟ้ามืดสนิทแล้ว
ทว่าชาวเฉียงอู๋ไม่เพียงมีอัธยาศัยดี ยังร้องรำทำเพลงเก่งด้วย แม้ค่ำคืนบนทะเลทรายโกบีจะหนาวเหน็บ ผู้คนกลับดูไม่สะทกสะท้านกับอากาศ ถนนยังคงคึกคักเจริญตา
ได้ยินเสียงหัวเราะและเสียงร้องเพลงของชาวเฉียงอู๋อยู่ทุกแห่ง
ก่อนหน้านี้ เหลียงเฉี่ยนไม่เคยออกจากต้าโจว ไม่ต้องพูดถึงเมืองหลวงของต้าโจว นางไม่เคยก้าวออกไปแม้แต่ก้าวเดียว
ตอนนั้นนางตัดสินใจจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว ติดตามเหลิ่งเยวี่ยและคนอื่น ๆ ไปซีเหลียง แน่นอนว่าสาเหตุหลักคือเหลิ่งเซียว แต่ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่นางไม่เคยบอกผู้ใด