เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 572 แน่นอนว่าเคยชอบเจ้า
ฮองเฮาเฟ่ยกำหมัดแน่น ยืนอยู่ตรงหน้าเจียงสิงเลี่ยด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียม มองเขาด้วยความเคียดแค้น มองชายที่ครั้งหนึ่งนางรักจนถึงแก่นกระดูก และบัดนี้ก็เกลียดจนถึงแก่นกระดูก
เสียงหัวเราะของเขาราวกับมีดทื่อที่มองไม่เห็น ค่อย ๆ กรีดหัวใจของฮองเฮาเฟ่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า
โลหิตแดงฉานไหลลงจากหัวใจ ทุกคมมีดทำให้นางเจ็บปวดรวดร้าวจนตัวสั่นหดเกร็งไปเอง
“เหตุใดเจ้ายังหัวเราะออกมาได้?”
ฮองเฮาเฟ่ยขบกรามแน่น แทบจะเค้นคำพูดออกมาจากซอกฟัน ทุกคำราวกับเคลือบยาพิษไว้
แต่เจียงสิงเลี่ยยังคงเพียงหัวเราะ
“เราเพียงไม่คิดว่า ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา แม้เราไม่ยอมรับเพียงใด แต่คนที่อยู่เคียงข้างเรานานที่สุดกลับเป็นเจ้าเสมอ แม้แต่เส้นทางสุดท้ายนี้ ก็ยังเป็นเจ้ามาส่งเรา”
“หว่านชิง เจ้าคิดว่าชะตากรรมประหลาดหรือไม่?”
“คนที่เจ้าเกลียดที่สุด กลับเป็นคนที่อยู่ข้างกายนานที่สุด และอยู่ส่งเจ้าจนถึงปลายทาง”