เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 540 กลับสู่หลินอันอีกครั้ง
แสงอาทิตย์ยามเช้าแผ่ไออุ่นอ่อนโยน เคล้าไปกับสายลม พัดพามาสู่โลกมนุษย์
ค่ำคืนที่ผ่านมาเจียงทิงไป๋แทบไม่ได้หลับเลย
ตอนแทงนั้นเขาไม่รู้สึกอะไร แต่พอถึงกลางดึก ความเจ็บปวดจากฝ่ามือก็ราวกับถูกมีดกรีดเนื้อซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชัดเจนเสียจนเจียงทิงไป๋ไม่อาจทำเป็นไม่รู้สึกได้
แต่ความเจ็บปวดไม่เคยทำให้คนเช่นเจียงทิงไป๋กินไม่ได้นอนไม่หลับ
คนที่ทำให้เขานอนไม่หลับจริง ๆ คือเย่จิ่วเฉิน!
เจียงทิงไป๋คิดว่าตนแสดงความจริงใจออกไปมากที่สุดแล้ว แต่ในใจก็ยังไม่มั่นใจว่าเย่จิ่วเฉินจะเลือกอย่างไร
เขากระวนกระวายอยู่ตลอดทั้งคืน จนในที่สุดได้ยินเสียงไก่ขันและเห็นตะวันขึ้นทางทิศตะวันออก
เจียงทิงไป๋สูดลมหายใจลึก อดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงลุกขึ้นเดินออกไปทันที
สิงอวิ๋นเฝ้าเจียงทิงไป๋มาทั้งคืน นับว่าคราวนี้ไม่ได้ใจใหญ่ถึงขั้นหลับไปเสียเอง