กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 537 ให้ข้าเป็นฮ่องเต้เองดีหรือไม่
เงียบสงัด
หลังเจียงทิงไป๋พูดจบ ห้องก็พลันตกอยู่ในความเงียบประหลาด
ทว่าทั้งสามคนยังคงกินข้าวราวกับไร้ผู้คนรอบข้าง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เย่จิ่วเฉินมองหมูพะโล้ที่ถูกเจียงทิงไป๋กินไปเกือบครึ่งจาน แววตาขยับเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าตะเกียบของเจียงทิงไป๋กำลังจะคีบหมูพะโล้อีกชิ้น เขาก็ยกจานไปวางข้างเหลิ่งเยวี่ยอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ
เจียงทิงไป๋คีบพลาด จึงไม่ยอมขึ้นมาทันที
“นี่ ๆ ทำอะไรน่ะ ข้ายังกินไม่อิ่มเลย...”
“ใช่!”
เจียงทิงไป๋กำลังบ่นอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเย่จิ่วเฉินเอ่ยขึ้นโดยไร้วี่แววล่วงหน้า น้ำเสียงแหบพร่าพูดเพียงคำเดียว
มือที่ถือ ตะเกียบของเจียงทิงไป๋ค้างอยู่กลางอากาศ