เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 535 ข้าช่วยเจ้า
เดิมห้องก็เงียบสงัดอยู่แล้ว จุมพิตที่เหลิ่งเยวี่ยประทับลงบนหน้าผากเย่จิ่วเฉินครั้งนี้ ทั้งหนักหน่วงและเปี่ยมด้วยความรู้สึก ทำให้ทั้งห้องพลันตกอยู่ในความเงียบงันไร้เสียง
ร่างเย่จิ่วเฉินแข็งค้างอยู่กับที่ฉับพลัน ดวงตาดำขลับเบิกขึ้น จับจ้องเหลิ่งเยวี่ยอย่างลึกซึ้งและเปี่ยมรัก
ส่วนเจียงทิงไป๋กับสิงอวิ๋นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับมีสีหน้าราวกับเจอเรื่องหนักหนาสาหัส
เจียงทิงไป๋คิดว่าหากตนไม่ห้ามเอาไว้ สักเดี๋ยวสองคนนี้คงทำเรื่องสะเทือนฟ้าสะเทือนดินต่อหน้าตนเป็นแน่
คิดได้ดังนั้น เจียงทิงไป๋ก็ไม่สนใจคำห้ามปรามของสิงอวิ๋น ตรงเข้าไปทันที
“เดี๋ยว ๆ ๆ ระวังหน่อยได้หรือไม่ ตรงนี้ยังมีคนอยู่นะ!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงทิงไป๋ เหลิ่งเยวี่ยก็หันหน้ากลับมาอย่างสงบนิ่ง
“คนหรือ? อยู่ไหนเล่า?”
เจียงทิงไป๋ยืดอกขึ้น “องค์รัชทายาทผู้นี้ยืนตัวโตอยู่ตรงนี้ เจ้ามองไม่เห็นหรือ?”