เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 532 จริงจังหน่อย
บรรยากาศในโรงเตี๊ยมพลันตึงเครียดขึ้นในชั่วพริบตา เมื่อ “พ่อค้าผ้า” หลายคนพร้อมใจกัน “ลุกขึ้นยืน”
อู๋จิงยืนอยู่ด้านหลังเหลิ่งเยวี่ย สีหน้าเคร่งขรึม แววตาเปี่ยมกลิ่นอายสังหาร ประหนึ่งคันธนูที่ถูกขึ้นสายจนตึงเปรี๊ยะ
แม้แต่เจียงทิงไป๋ ในยามนี้สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นมา
มีเพียงเหลิ่งเยวี่ยที่สีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มองพ่อค้าผ้าหลายคนที่ลุกขึ้นยืนแล้ว จ้องนางตาเขม็งด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม เหลิ่งเยวี่ยกะพริบตาปริบ ๆ อย่างเคร่งขรึมเป็นงานเป็นการ
“อืม ข้ารับรู้ความเลื่อมใสของพวกเจ้าแล้ว นั่งลงเถอะ”
พ่อค้าผ้าหลายคน “……”
แม้ก่อนหน้านี้พวกเขาจะเคยติดต่อกับเหลิ่งเยวี่ย และได้ข่าวเกี่ยวกับนางมาก่อนแล้วว่ามีอุปนิสัยเช่นไร แต่ตอนนี้ทุกคนก็ยังถูกการกระทำอันชวนงุนงงของนางทำเอาพูดไม่ออกอยู่ดี
เช่นนั้นพวกเขาควรรับคำอย่างไรดีเล่า?