เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 525 ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเด็ดขาด
บนยอดเขานอกค่ายทหารต้าโจว เย่จิ่วเฉินยืนเอามือไพล่หลัง แผ่นหลังสูงโปร่งสง่างามราวเทพ เสื้อคลุมยาวสีหมึกพลิ้วไหวตามสายลม ดูสูงศักดิ์และลึกลับ
ควันดำดุจมังกรดำตัวแล้วตัวเล่าพวยพุ่งขึ้นจากค่ายทหารต้าโจว ลอยเอื่อยขึ้นสู่ท้องฟ้า ปกคลุมท้องนภาสีครามเดิมให้มัวหมองด้วยม่านควันดำ
ทว่าเย่จิ่วเฉินกลับยืนมองอย่างเงียบงัน สีหน้าเย็นเยียบวังเวง
ค่ายทหารต้าโจวทั้งค่ายอยู่ใต้ฝ่าเท้าเขา แต่กลับไม่อาจทำให้เกิดระลอกคลื่นแม้แต่น้อยในแววตา
เหลิ่งเยว่ยืนอยู่ไม่ไกลด้านหลังเย่จิ่วเฉิน ท่าทางเกียจคร้านพิงก้อนหินใหญ่สีเขียว
เมื่อเทียบกับความสูงศักดิ์ของเย่จิ่วเฉินและความสบายอารมณ์ของเหลิ่งเยว่แล้ว ตอนนี้เจียงทิงไป๋ช่างน่าเวทนาอยู่บ้าง
ก่อนหน้านี้ถูกเหลิ่งเยว่โยนลงมาเช่นนั้น ทำให้เจียงทิงไป๋รู้สึกราวกับอวัยวะภายในทั้งห้าถูกกระแทกหลุดออกมา