กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 495 เจ้าเป็นใครหรือ
ราตรียังคงมืดมิด แสงจันทร์ยังคงกระจ่างขาว
เพียงแต่ไอสังหารเย็นเยียบที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศนั้นชัดเจนยิ่ง ชัดเสียจนแทบจะแช่แข็งเลือดในกายคนได้ในพริบตา ยากจะทำเป็นมองข้าม
เหลิ่งเยว่ทำสีหน้าไร้อารมณ์ จ้องมองเย่โม่หานนิ่งอยู่สองวินาที
จากนั้นริมฝีปากบางก็เผยอขึ้น เอ่ยสามคำด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยไม่ยินดียินร้าย ไม่หนักไม่เบา สุขุมไม่เร่งร้อน ไม่เร่งไม่ช้า—
“เจ้าเป็นใครหรือ?”
เย่โม่หาน: “……”
เย่จิ่วเฉิน: “……”
ยังมีอะไรที่ทำร้ายจิตใจได้มากกว่าสามคำนี้อีกหรือ?
เดิมทีเย่จิ่วเฉินแผ่กลิ่นอายอำมหิตเย็นเยียบไปทั้งร่างเพราะการกระทำของเย่โม่หาน แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเหลิ่งเยว่จะใช้เพียงประโยคเดียว สามคำเท่านั้น ทำให้กลิ่นอายสังหารเย็นเยียบบนกายเขาสลายไปจนหมดในทันที