เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 494 ไม่พบกันเสียนาน
แสงจันทร์กระจ่างขาว
เหลิ่งเยว่ค่อย ๆ เดินออกมาจากความมืดทีละก้าว จนมาถึงใต้แสงจันทร์ นางปล่อยให้แสงจันทร์กระจ่างขาวสาดลงบนอาภรณ์สีขาวทั้งชุด ราวกับมีม่านสีขาวจาง ๆ ปกคลุมรอบกาย
สายตาของเย่จิ่วเฉินและเย่โม่หานต่างจับจ้องอยู่ที่เหลิ่งเยว่
เหลิ่งเยว่ก็มองไปยังเย่จิ่วเฉินกับเย่โม่หาน
ชั่วขณะนั้น อากาศเงียบสงัดราวกับมีบรรยากาศฝันพร่างพรายล่องลอยอยู่
ทันทีที่เย่โม่หานเห็นเหลิ่งเยว่ ลมหายใจของเขาก็ชะงักไป
นับตั้งแต่ออกจากซีเหลียงครั้งก่อน เขาก็บอกตัวเองในใจว่าจะตัดใจจากเหลิ่งเยว่ให้ได้ หลายเดือนมานี้เขาก็ทำเช่นนั้นจริง ๆ
เขาไม่เพียงรับหร่านหลีเข้ามา ยังแต่งตั้งเฉิงเยียนหรานและบุตรีของขุนนางใหญ่คนอื่น ๆ ในราชสำนักเป็นพระสนม ทั้งยังอ่อนโยนและเอาใจใส่พวกนางทุกคน
เขาไม่เอ่ยถึงเหลิ่งเยว่แม้แต่คำเดียว และพยายามบอกตัวเองไม่ให้คิดถึงนาง