เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 461 ขยับเท้าไปหน่อย
เจียงทิงไป๋หวังว่าลางสังหรณ์ที่ผุดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุในใจจะเป็นเพียงเรื่องหลอก ทว่ายังไม่ทันได้อ่านสีหน้าของเย่จิ่วเฉินให้รู้เรื่อง ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนดังมาจากข้างนอกเสียก่อน—
“รายงาน—”
เสียงนั้นเร่งร้อนปนลนลาน และยังแฝงความหวาดกลัวไว้ในความลนลาน ผู้คนทั้งหมดที่ยังเหลืออยู่ในตำหนักหงส์สถิตต่างมีสีหน้าเคร่งขรึมหม่นหมองเพราะเสียงนี้
แม้แต่เจียงสิงเลี่ยก็ขมวดคิ้วแน่น หรี่ตาลง
สายตาของเจียงทิงไป๋เหลือบไปโดยไม่ตั้งใจ ทว่ากลับเห็นรอยยิ้มเลือนรางคล้ายมีคล้ายไม่มีบนใบหน้าของเย่จิ่วเฉิน
เจียงทิงไป๋ชะงัก แล้วมองดูอีกครั้งอย่างละเอียด คราวนี้บนใบหน้าเย่จิ่วเฉินกลับไม่มีสีหน้าใด ๆ
ราวกับว่าภาพที่เขาเห็นก่อนหน้านี้เป็นเพียงภาพลวงตา
…
เวลาผ่านไปทีละวินาที เหลิ่งเยวี่ยซ่อนตัวอยู่ในรถม้า รู้สึกเบื่อหน่ายไปทั้งตัวจนแทบจะมีเห็ดงอกแล้ว