เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 452 รอข้ากลับมา
เย่จิ่วเฉินอุ้มเหลิ่งเยว่ออกจากจวนอ๋องมาตลอดทาง แล้วขึ้นรถม้าที่เยว่เฉิงเตรียมไว้ล่วงหน้า
แสงแดดยามเที่ยงสาดส่องลงบนผืนดินอย่างไม่ยับยั้ง ปกคลุมทั่วทั้งผืนดินด้วยแสงสว่างและความสงบ
เย่จิ่วเฉินกับพวกปลอมตัวแล้วออกไปทางประตูหลัง ดังนั้นคนที่เจียงสิงเลี่ยหรือฮองเฮาเฟ่ยส่งมาแฝงตัวอยู่ภายในจวนอ๋องและบริเวณโดยรอบเพื่อเฝ้าจับตาดู จึงไม่มีใครสังเกตว่าเย่จิ่วเฉินพาเหลิ่งเยว่จากไปแล้ว
รถม้าแล่นไปอย่างรวดเร็วตลอดทาง จนมาถึงโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งใกล้ประตูเมืองหลินอัน
เมื่อเข้าไปในโรงเตี๊ยม เย่จิ่วเฉินก็พาคนเดินผ่านประตูหลังอย่างรวดเร็ว
มีรถม้าจอดอยู่หลายคันตรงประตูหลัง บนรถม้าวางหีบเรียงกันอย่างเป็นระเบียบหลายใบ ทรงสี่เหลี่ยมเป็นเหลี่ยมมุม ดูคล้ายโลงศพ
เย่จิ่วเฉินเห็นหีบเหล่านั้นแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
เมื่อเห็นเช่นนั้น เยว่เฉิงก็เข้าใจความคิดของเย่จิ่วเฉินทันที รีบก้าวเข้าไปอธิบาย