เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 451 เจ้าห้ามโทษข้า
“ผู้น้อยชาวบ้านเฟ่ยจ้ง ขอถวายคำนับฮองเฮา ขอฮองเฮาทรงพระเจริญพันปี พันปี หมื่น ๆ ปี”
ภายในตำหนักเฟิ่งชี เฟ่ยจ้งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าฮองเฮาเฟ่ย คำนับอย่างนอบน้อมและเคร่งขรึม
ฮองเฮาเฟ่ยนั่งอยู่บนที่ประทับตรงกลาง สวมอาภรณ์หรูหรา แต่งหน้าอย่างประณีตสง่างาม ต่อการคำนับจากบิดาผู้ให้กำเนิดครั้งนี้ นางหาได้หวาดหวั่นหรือขลาดกลัวแม้แต่น้อย กลับรับไว้ด้วยความสบายใจอย่างไร้กังขา
“ราชพ่อตาโปรดลุกขึ้น”
“ขอบพระทัยฮองเฮา!”
เมื่อฮองเฮาเฟ่ยอนุญาตให้ละพิธี เฟ่ยจ้งก็ไม่เกรงใจ ลุกขึ้นยืนทันที
เฟ่ยหย่าหรูยืนอยู่ข้าง ๆ มองการพบหน้าที่เย็นชาไร้เยื่อใยและเต็มไปด้วยพิธีรีตองระหว่างบิดากับบุตรสาวแท้ ๆ คู่นี้ ในใจรู้สึกน่าขันยิ่งนัก
นี่แหละตระกูลเฟ่ย
ต่อให้เป็นบิดากับบุตรสาวที่ไม่ได้พบหน้ากันมาสิบเก้าปี ก็ยังไม่มีความผูกพันฉันบิดาบุตรสาวแม้แต่น้อย