เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 427 ใช้ศักดิ์ศรีไปทำไม
บัดซบ!
มีคนลอบเล่นงานข้า!
ไอ้สารเลวตัวไหน!
เหลิ่งเยวี่ยยังคงวางท่าราวกับผู้ยิ่งใหญ่ที่ต่อให้ภูเขาไท่ซานถล่มลงตรงหน้าก็ไม่หวั่นไหว นางเพียงมองวัตถุบินไม่ทราบที่มาพุ่งเข้าหาตน เย่จิ่วเฉินกลับหรี่ตาเย็นเยียบ แขนข้างหนึ่งโอบเอวเหลิ่งเยวี่ยไว้ ก่อนวัตถุบินไม่ทราบที่มาจะเข้าใกล้นาง เขาก็ยกมือฟาดมันกระเด็นไป
“ปัง—แคร่ก—โครม!”
วัตถุบินไม่ทราบที่มาร่วงลงพื้น แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ในชั่วพริบตา สภาพน่าอนาถยิ่งนัก
เวลานี้เหลียงเฉี่ยนกับเหลิ่งเซียวตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ โดยเฉพาะเหลียงเฉี่ยน เมื่อครู่นางตั้งใจจะปากาน้ำชาใส่เหลิ่งเซียวแท้ ๆ ใครจะรู้ว่าเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินจะมา แถมเกือบจะปาโดนเหลิ่งเยวี่ยเข้าแล้ว
แม้จะรู้ว่าฝีมือของเหลิ่งเยวี่ยในตอนนี้ไม่ใช่สิ่งของธรรมดาจะปาโดนกันได้ง่าย ๆ แต่เหลียงเฉี่ยนก็ยังเหงื่อเย็นแตกพลั่ก
ทุกวันนี้ไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว เหลิ่งเยวี่ยกลายเป็นบุคคลที่ประเทศต้องคุ้มครองเป็นพิเศษ หากนางถูกปาใส่จนบาดเจ็บขึ้นมา ตนคงถูกเย่จิ่วเฉินถลกหนังออกแน่