เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 420 ญาติสนิทยิ่งขึ้น
คำพูดของกระเรียนขาวเปรียบดังอสนีบาตฟาดกลางฟ้า ผ่าลงบนศีรษะเจียงทิงไป๋อย่างไร้วี่แววล่วงหน้า ร่างของเขาพลันแข็งค้างจนขยับไม่ได้ เลือดทั่วร่างราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็งในชั่วขณะนั้น
ไม่มียารักษา!
คำสี่คำนี้ราวกับเข็มเหล็กชุบพิษสี่เล่ม แทงลงกลางใจเจียงทิงไป๋
แม้ไม่มีเลือด แต่กลับเจ็บปวดจนไม่อยากมีชีวิต
ถึงขั้นพรากชีวิตเขาได้
เย่จิ่วเฉินเองก็ตกตะลึงอยู่บ้าง อย่างไรเสียเรื่องที่ฮองเฮาเฟ่ยรักเจียงสิงเลี่ยก็เป็นสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้และไม่จำเป็นต้องสงสัย
แต่ในเมื่อนางรักเขา ทั้งยังยอมถูกเกลียดเพื่อได้อยู่ข้างเจียงสิงเลี่ย แล้วเหตุใดจึงต้องวางกู่พิษที่อำมหิตถึงเพียงนี้?
หรือสตรีคนหนึ่งจะรักใครสักคนได้ถึงเพียงนี้ และเกลียดคนคนหนึ่งได้ถึงเพียงนี้จริง ๆ?
คิดมาถึงตรงนี้ เย่จิ่วเฉินก็อดหันไปมองเหลิ่งเยวี่ยไม่ได้ ทว่ากลับเห็นนางมีสีหน้าสงบนิ่ง ราวกับไม่รู้สึกประหลาดใจกับเรื่องนี้เลย