กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 417 เพียงเพื่อได้พบเจ้า
หลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งเจียงทิงไป๋ไว้เพียงลำพัง ยืนนิ่งตะลึงงันอยู่ท่ามกลางสายลม
อะไรของมันวะ?
หลิ่งเยวี่ยพูดอะไรกับเขา?
พวกตัดแขนเสื้อ?
ตัดแขนเสื้อบ้านเจ้าสิ!
เมื่อได้สติ เจียงทิงไป๋ก็รู้สึกว่าลมขุ่นในอกทะยานขึ้นมา ต้องกระอักเลือดเก่าออกมาสักคำถึงจะบรรเทาลงได้
เขาคงสมองเพี้ยนไปแล้ว ถึงได้มีเปลวเพลิงน้อยอะไรนั่น
ไม่มี!
ต่อไปแม้แต่ประกายไฟก็ไม่มี!