กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 388 ข้าพึงใจเจ้า
ยามนี้ในห้องมีเพียงเหลิ่งเยว่กับเหลิ่งเซียวสองคน
เหลิ่งเซียวเบิกดวงตาคู่หนึ่ง มองเหลิ่งเยว่ด้วยความปรารถนาและหวาดกลัว เขาหวาดหวั่น ไม่กล้า แต่ก็ยังมีความคาดหวังอยู่บ้าง
บรรยากาศในห้องเงียบสงัดยิ่ง เงียบจนได้ยินเข็มตก
สีหน้าของเหลิ่งเยว่ยังคงไร้อารมณ์พิเศษใด ๆ นางไม่รีบร้อนตอบ
นางเพียงอยากดูปฏิกิริยาของเหลิ่งเซียว อยากรู้ว่าเวลานี้ผงอู่สือส่านกัดกร่อนเขาไปมากเพียงใด ยังเหลือส่วนที่พอช่วยกอบกู้ได้อีกเท่าไร
โชคดีที่ปฏิกิริยาของเหลิ่งเซียวไม่ได้ทำให้นางผิดหวัง
หลังนิ่งไปครู่หนึ่ง เหลิ่งเยว่ก็เอ่ยอย่างสงบว่า “เด็กไม่เป็นไร”
เมื่อได้ยินสี่คำนี้ ความหวาดกลัวในดวงตาของเหลิ่งเซียวก็จางหายไปในที่สุด เขาผ่อนลมหายใจยาวออกมา
ทว่าความโล่งใจในดวงตากลับหม่นลงทันที